วัดราชวรินทร์ สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2260 สมัยอยุธยาตอนปลาย ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง เดิมประชาชนเรียกชื่อว่า "วัดสําเหร่" เพราะตั้งอยู่ติดกับคลองน้ำสําเหร่ และใน พื้นที่แห่งนี้ในอดีตมีต้นไม้ชนิดหนึ่งเกิดขึ้นอยู่เป็นจํานวนมาก คือ ต้นสําเหร่ พื้นที่เป็นทุ่งหญ้ากว้างห่างไกลบ้านเรือนของผู้คน การสัญจร ในอดีตสามารถสัญจรได้ทั้งทางน้ำและทางบก ต่อมาในสมัยกรุงธนบุรีได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดราชวรินทร์" สันนิษฐานจาก นามวัดแล้วเข้าใจว่าวัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ ก่อสร้างเพิ่มเติมขึ้น ผู้มียศถาบรรดาศักดิ์ ในตําแหน่ง พระราชวรินทร์ ในกรุงธนบุรีถึงกระนั้น ชาวบ้านก็มักเรียกชื่อว่า "วัดสําเหร่" วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อประมาณ พ.ศ. 2270 วัดราชวรินทร์ หรือ วัดสําเหร่ ได้รับการพัฒนามา ตามลําดับ ทั้งในส่วนของอุโบสถ กุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ ศาลาบําเพ็ญกุศล และวิหารซึ่งได้รับการดูแล และการบูรณะ ทั้งจากเจ้าอาวาสวัด และชาวบ้าน ผู้เป็นชาวพุทธพร้อมด้วยประชาชนทั่วไป สถานที่ตั้ง เลขที่ 470 ซอย สมเด็จพระเจ้าตากสิน 21 เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร 10600 ที่มา : วัดราชวรินทร์_วัดสำเหร่. (2560). In Facebook [Page type].Retrieved April 11, 2020, from http://facebook.com1904200069831619/posts/1904210186497274
มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา. สำนักวิทยบริการและเทคโนโลยีสารสนเทศ